WELKOM IN JOUW OASE VAN RUST
Je hoeft het niet alleen te dragen
Je rent. Je zorgt. Je plant.
Fysiek aanwezig aan de ontbijttafel, maar in gedachten al drie stappen vooruit. De automatische piloot. Je snakt naar een diepere verbinding met je gezin, maar de rust ontbreekt om er werkelijk te zijn.
Ben jij dat kleine muisje? Dat als kind al elk onuitgesproken gevoel in de ogen van de ander zag. Altijd alert. Altijd scannend of de sfeer veilig is.
Of ben jij die jongere op een kruispunt? Ontworteld door de drukte van school of de pijn van pesten. Spelend in een manuscript dat eigenlijk niet van jou is.
Voor jou is deze plek. Die verlangt naar verbinding. Om weer werkelijk te gaan wonen in je eigen leven.
Je hoeft hier niets te fixen, je mag simpelweg landen.
Toestemming voor je zenuwstelsel om te ontspannen.
.png)
LICHTBRENGER
De libelle
De libelle is een prachtig lichtwezen. Als larve leeft hij in het water, meegesleurd door de stroming. Als volgroeid insect vliegt hij in de lucht. Een helikopter krachtpatser die de wind trotseert. Zijn transformerende vleugels weerspiegelen alle kleuren van de regenboog in de zon.
Ze waren er altijd al. Al vroeg wilden ze me vertellen dat ik in beweging kon komen en op mezelf mocht gaan vertrouwen. Ik wist alleen nog niet hoe ik moest luisteren.
Ontwikkeling gaat niet automatisch. Je kunt niet rustig afwachten tot het naar je toekomt. Je moet je eraan durven overgeven. Net zoals de larve aan de flow van het water.
De libelle staat voor de ziel, jouw diepste kern die zich wil ontwikkelen. Ze staat voor het luisteren naar mijn ziel. Voor het transformeren naar het prachtige lichtwezen dat jij bent.
DE BEDDING ACHTER DEZE CREATIES
Mijn eigen ommekeer
Toen ik op de wereld kwam, werd ik direct in een couveuse gelegt. Mijn jonge zenuwstelsel leerde al heel vroeg dat bevriezen veiligheid betekende, omdat mijn uitingen als een boemerang terugkaatsten. Later, op het schoolplein, maakte ik mezelf nog kleiner door het pesten. Ik was het hoogsensitieve kind dat de maskers van anderen kon doorzien. Maar als ik vroeg naar hun werkelijke verdriet, kwam ik te dichtbij.
Dus leerde ik mezelf onzichtbaar te maken. Een klein muisje in een veel te luide wereld. Ik spon een cocon om mezelf heen van altijd alert zijn, altijd klaarstaan om mezelf weg te cijferen. Mijn gevoel stopte ik diep weg in een bal van schaduw.
Maar in die schaduw vond ik uiteindelijk mijn grootste kiemkracht.
Jaren later voelde mijn zoon die spanning in mij. Op een dag zei hij tegen me dat hij bang was dat ik hem niet meer lief zou vinden. Die woorden raakten me diep in mijn onschuld. Ik besefte dat ik de onzekerheid die ik juist wilde voorkomen, zelf had gecreëerd door mijn maskers op te houden.
De deuren die toen opengingen bezorgen me nog steeds kippenvel. Ik besloot te verbinden met mijn werkelijke zelf en te kiezen voor rauwe openheid. En wat ik nu terugkrijg als ik me wankel voel? "Dat is niet erg mama, het geeft niet."
Onze band is stevig geworden. Onze communicatie is puur en helder.